OBJAWIENIE ROZDZIAŁ 12. BRZEMIENNA NIEWIASTA. Opublikowano, 2025, 01, 30.

Chociaż przez wieki ludzie upatrywali znaków pomiędzy gwiazdami nieba, to jednak w tej wizji którą Jan otrzymał nie chodzi o znak na literalnym niebie, ale na duchowym; Łuk 21:11,25. Niewiasta obleczona w słońce, to symboliczna niewiasta która rodzi symbolicznego syna. Jednak możliwe jest że Jan otrzymał tę wizję nocą, kiedy podziwiał rozgwieżdżone niebo, wizje mogą być inspirowane widokiem rozgwieżdżonego nieba; Obj 12:1, (Poz), „Potem ukazał się wielki znak na niebie: Niewiasta obleczona w słońce i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu.” Można powiedzieć że Niewiasty jako takiej nie ma, lecz zostaje ukazana światu jako znak na niebie, jako coś, na co warto zwrócić uwagę bo zawiera ważne wieści od Boga. Wielki znak na niebie który się ukazał, to znak w sferze religijnej w dniach ostatnich świata, pojawienie się Niewiasty, to pojawienie się wielkiego znaku dla ludzi wierzących; Obj 1:1, Obj 15:1. Znak dotyczy nieba duchowego, świadczą o tym takie symbole jak słońce, księżyc oraz wieniec z dwunastu gwiazd, Niewiasta przedstawia więc zapowiedź nowego nieba; Obj 21:1. To niebo wywyższonych; Łuk 10:15, Iza 33:16, nowe niebo i nowa ziemia jest potomstwem Bożym, potwierdza to prorok; Iza 66:22. Cały obraz jest więc symboliczny i należy go rozumieć jako obraz złożony z licznych symboli, podobne symbole w swoim śnie widział Józef; 1 Moj 37:9,10. Józef i jego bracia przedstawiają tu dwanaście gwiazd, dwunastu patriarchów plemiennych Izraela; 1 Moj 49:28, Jakub przedstawiony jest jako słońce, natomiast Rachela przez księżyc, symbolika księżyca przedstawia umiłowaną żonę Jakuba jako fundament domu Jakuba; 1 Moj 29:18. Jak Rachela urodziła ukochane dzieci Izraelowi, tak Niewiasta rodzi dzieci Boże. Jakub przedstawia Boga a zarazem słońce dające światło prawdy i życia; Ps 84:11,(12), Ps 104:1,2. Wieniec, czy korona z dwunastu gwiazd mówi nam, że Niewiasta pochodzi z klasy książęcej, spośród Bożych wybrańców, potwierdza to również dwanaście gwiazd, które w Izraelu przedstawiały dwunastu synów Jakuba, czyli dwunastu książąt którymi Niewiasta zostaje ukoronowana. Gwiazdy z wizji Jana, przedstawiają ludzi wiary, dwunastu apostołów, przedstawiają oni ludzi wnikliwych, wybrańców Bożych; Dan 12:3, Obj 21:14. I jak bracia ze zboru byli koroną dla apostoła Pawła; Fil 4:1,(War), tak apostołowie są gwiazdami dla Niewiasty która jest otoczona naukami apostołów; Dzi 2:42. Obleczenie Niewiasty w słońce, oznacza obleczenie w chwałę Najwyższego; Iza 60:1-5, Hiob 29:3, obleczenie prawdą która prowadzi do przybytku Bożego; Ps 43:3, Obj 22:5. Dlatego promieniuje ona wokół światłem nauk prawdy Najwyższego i światła Ewangelii, jest więc nauczycielem słowa Bożego; Mat 13:43, 1 Tym 4:16. Niewiasta przyobleczona w słońce, jest tym samym co dwóch świadków prorokujących, to Boży sługa który w dniach końca tego świata jest obdarzony prawdą i prorokuje, dążąc do porodu, czyli do powstania ludu Bożego, oczyszczonego z fałszywych nauk religijnych; Ps 15:1-5, Ps 24:3,4. Niewiasta więc ma być matką wiernych Synów Bożych których objawienia oczekuje całe stworzenie; Mat 5:9, Rzym 8:19. Księżyc pod jej stopami oznacza, że stoi ona na fundamencie nauk Chrystusa; Iza 28:16, 1 Pio 2:6.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Niewiasta cierpi bóle porodowe; Obj 12:2, „Jest brzemienna i woła w bólach i mękach rodzenia.” Jej głos i jej wołanie dotyczy porodu, gdyż jest brzemienna, czuje głębokie pragnienie wydania na świat zalążka Królestwa Bożego w postaci dzieci Boga Żywego. Jest to spodziewane i upragnione dziecko prawdy, to głos prorokowania świadków; Obj 11:3. Istnieje konieczność wydania na świat takiego dziecka, ponieważ w wieku drugim i trzecim naszej ery, czyste chrześcijaństwo przestało istnieć, wypełniło się to, co zapowiadali już apostołowie, nadeszło odstępstwo; Dzie 20:29,30, 1 Tym 6:21. Jezus także zapowiadał nadejście odstępstwa i duchowej nocy; Jan 9:4,5, Jan 12:35. A w nocy, kiedy ludzie spali, nieprzyjaciel, czyli szatan nasiał chwastów, fałszywych nauczycieli i ich nauk; Mat 13:25, Mat 25:6. Ta noc trwa już blisko dwa tysiąclecia, kiedy to oczekujemy na świt; Oze 6:3, Mal 4:2,(3:20), czekamy kiedy wzejdzie słońce i Jahwe pocieszy swój lud; Ps 46:5,(6), Łuk 1:78,79. Już prorok Izajasz zapowiadał że prawo pośród uczniów Jezusa zostanie opieczętowane, Jahwe zakryje swe oblicze przed ludem Bożym, a sam Jezus będzie musiał oczekiwać aż do dni ostatnich, do okazania się znaku, czyli dzieci Bożych; Iza 8:16-18, Hebr 2:13. Kiedy okaże się ten zapowiedziany znak, nastąpi przyjście Pana naszego; Mat 24:30. Kiedy Jezus rodził się jako dziecko, też był znakiem dla Izraela; Iza 7:14, lecz niewielu ten znak dostrzegło. W dniach ostatnich wydani mamy być aż do czasu, kiedy rodząca porodzi, dlatego teraz cały czas wszyscy oczekujemy na znak, czyli aż rodząca urodzi dziecko; Mich 5:3,4,(2,3). To będzie oznaczać początek Królestwa Bożego i wówczas bracia Pana Jezusa powrócą do synów Izraela, duchowego Izraela, ponieważ dziecko jest duchowym potomstwem wolnej Niewiasty. Ten znak dotyczy narodzin dziecka, czyli odbudowy domu Bożego i synowie Chrystusa, czyli ci wszyscy którzy otrzymają życie przez wiarę w świętą Jego ofiarę, ukażą się jako znak; Dzie 15:16,17. Szatan przez wieki wprowadzał niebiblijne nauki do sfery wierzeń ludzi, wprowadzał kult figur i obrazów, kult klasy duchownych i świętych, kłamstwem i podstępem przejmował narody świata. Celem szatana od samego początku było, aby odebrać Bogu ludzi którzy by Go czcili, a samemu zasiąść w świątyni Boga i odbierać boską cześć. To co rodzi się w bólach, ma dużą wartość dla rodzica, jest cenne, dziecko mimo że rodzi się w bólach jest kochane, a ból i cierpienie jedynie łączy matkę z jej dzieckiem w sposób szczególny; 1 Król 3:26. Cała wizja dotyczy dni końca tego świata, wydarzenia tu opisane nie wydarzyły się w historii jak to próbują niektórzy interpretować, ale właśnie dziać się zaczynają; Obj 1:1,10. Słowo Boże wskazuje nam, kto w tym czasie może być matką rodzącą dzieci Boże, otóż w pierwszym wieku kiedy powstawał święty zbór Boży, to apostołowie czuli się takimi rodzicami, szczególnie wspomina o tym apostoł Paweł; 1 Tes 2:6,7, „Nie szukaliśmy też sławy u ludzi - ani u was, ani u innych; chociaż mogliśmy występować z całą powagą apostołów Chrystusa, (7) to jednak byliśmy dla was łagodni jak matka, która troskliwie opiekuje się swoimi dziećmi.” W innym miejscu Paweł mówi; Gal 4:19, (Poz), „Dzieci moje najmilsze! Znów rodzę was w boleściach, aż ukształtuje się w was Chrystus.” Z tych słów jednoznacznie wynika że to apostołowie czuli się jak matka rodząca dzieci, czyli lud Boży. Taki lud zrodzony jest słowem prawdy a urodzenie go wymaga wiele wysiłku; Jak 1:18, 1 Pio 1:23. Jednak niektórzy interpretatorzy nauczają, że w bólach rodzi się natura Chrystusa w człowieku, ale przecież Paweł mówi tu, że to on ma bóle porodowe w związku z nimi, a nie że oni coś rodzą cierpiąc przy tym bóle. Bóle porodowe to głębokie pragnienie Niewiasty aby doszło do ukształtowania dzieci Boga na wzór Chrystusa, to trud prorokowania prawdy która ma moc żywego Słowa Bożego mogącego ukształtować dzieci Boże; Hebr 4:12. Są jednak dzieci, których przyjście na świat poprzedzone jest długim oczekiwaniem. Upragnione dzieci Bożych obietnic, prawie zawsze kazały na siebie długo czekać, Sara przez wiele lat starała się urodzić Abrahamowi dziecko, i dopiero w podeszłym wieku swoim zaszła w ciążę zgodnie z obietnicą Jahwe, Sara jest rodzicielką dla dzieci Bożych; 1 Moj 21:1-3. To ona jest obrazem dla Niewiasty brzemiennej mającej porodzić, to Sara ma być pocieszona w dniach ostatnich tego świata, w swoim późnym wieku, (czyli w dniach końca, w czasie przyjścia Boga i Chrystusa Jego; Rzym 9:9), będzie pocieszona dzieckiem; Iza 51:2,3, „Spójrzcie na Abrahama, ojca waszego, oraz na Sarę, która was zrodziła! Otom jego jednego powołał (a przyszedł), pobłogosławiłem go i rozmnożyłem. (3) Tak Jahwe i Syjon pocieszy, pociechę ześle na wszystkie jego zgliszcza, w Eden zamieni jego pustynię i w ogród Jahwe - jego ugory! Zagoszczą w nim radość i wesele, pienia dziękczynne i dźwięki muzyki.” Do takich osób mających problemy z porodem, należy zaliczyć także Rebekę; 1 Moj 25:21, następnie żonę Jakuba Rachelę która przez wiele lat była bezpłodna; 1 Moj 30:1. Także Anna matka Samuela nie rodziła; 1 Sam 1:2, czy matka Samsona; Sędz 13:2,3. Również Elżbieta w późnym wieku urodziła Zachariaszowi upragnionego syna Jana; Łuk 1:7,13,80. Wszystkie te kobiety bardzo cierpiały z powodu swej bezpłodności, wiele się modliły i uprosiły u Jahwe dziecko dla siebie; 1 Sam 1:19,20. Ta brzemienna Niewiasta rodząca dziecko, jest wypełnieniem pierwszej Bożej obietnicy jeszcze z raju, mówiącej o nienawiści pomiędzy Wężem a Niewiastą; 1 Moj 3:15, „I nieprzyjaźń wprowadzam między ciebie a niewiastę, pomiędzy twoje potomstwo a jej potomstwo. Ono zmiażdży ci głowę, a ty zmiażdżysz mu piętę.” Słowa te mówią o walce potomstwa Niewiasty z wężem i o rozdeptaniu głowy Węża przez to nasienie. A będąc brzemienna będzie rodzić coś nowego, to nowy twór, nowa społeczność dzieci Boga Żywego zebrana spośród wszystkich ludów i narodów; Oze 1:10, Oze 2:23, Rzym 9:25,26. Niewiasta przeżywa boleści jak zapowiedział Jahwe, co znaczy że czasy będą złe i poród odbywał się będzie w bólu i wysiłku; 1 Moj 3:16. Syjon jest Niewiastą rodzącą dziecko w nadchodzącym okresie sądu nad domem Bożym, nad chrześcijaństwem; 1 Pio 4:17, Iza 66:6,15,16. I dzieci Boże narodzą się jednego dnia jako Boży naród; Iza 66:7-14,(Poz), „Zanim odczuła bóle porodu, już na świat wydała; zanim boleść na nią przyszła, zrodziła potomka. (8) Kto słyszał o czym podobnym, kto widział coś podobnego? Czy w jednym dniu kraj się wyłoni? Albo czyż zrodzi się naród od razu? A oto [Córa] Syjonu ledwie poczuła boleści, porodziła swych synów. (9) Czyżbym Ja, skoro otwieram łono, nie doprowadził do rozwiązania? - pyta Jahwe. Czyż Ja, co sprawiam poród, miałbym zamknąć łono? - mówi Bóg twój. (10) Radujcie się wspólnie z Jerozolimą, cieszcie się nią wszyscy, którzy ją kochacie! Wraz z nią się weselcie niezmiernie wy wszyscy, którzyście byli w żałobie po niej, (11) aby ssać teraz z piersi jej pociech, by się posilać do syta, aby się sycić i rozkoszować jej piersią wezbraną chwałą! (12) Bo tak mówi Jahwe: - Oto skieruję na nią dobrobyt jak strumień i chwałę narodów jak rzekę wezbraną. Jak dziatki noszeni będziecie w ramionach i na kolanach piastować was będą. (13) Podobnie jak matka, która syna pociesza, tak Ja pocieszać was będę; w Jeruzalem znajdziecie pociechę! (14) Ujrzycie to i rozraduje się serce wasze, a kości wasze odmłodzą się jak młoda zieleń. I rozpoznają rękę Jahwe słudzy Jego, a gniew swój wywrze On na swoich wrogach.” To do Syjonu, Nowej Jerozolimy przyjdą narody i stanie się matką która tryumfuje nad niewiastami które już wcześniej miały wiele dzieci a rodziły lekko; Ps 113:9. Duchowy Syjon zacznie rodzić ponieważ Jahwe o nim nie zapomniał; Iza 49:14-20, „A Syjon mówił: Opuścił mnie Jahwe i Pan zapomniał o mnie. (15) Czyż zapomni niewiasta o swym niemowlęciu, [czyż matka nie] lituje się nad rodzonym dzieckiem? A choćby i one zapomniały, Ja jednak nie zapomnę o tobie! (16) Oto na obu dłoniach zapisałem ciebie, twoje mury mam stale przed sobą. (17) W pośpiechu są ci, którzy cię odbudowują; twoi niszczyciele i burzyciele pierzchają od ciebie. (18) Podnieś wokoło swe oczy i rozejrzyj się: wszyscy się gromadzą, przychodzą do ciebie. Jak [prawdą jest, że] Ja żyję - oświadcza Jahwe - tak przywdziejesz ich wszystkich jak szatę ozdobną, i jak oblubienica - uwieńczysz się nimi. (19) Bo twoje ruiny, spustoszone miejsca i twoją ziemię zniszczoną [podźwignę]; oto będziesz odtąd zbyt ciasny dla mieszkańców, a ci, co cię niszczyli, pierzchną daleko. (20) I jeszcze ci mówić będą do ucha synowie, których byłaś pozbawiona: - Za ciasna jest mi ta przestrzeń, posuń się dalej, abym mógł mieszkać!” I będzie tak, że Niewiasta dziwić się jeszcze będzie, kto jej synów zrodził, bo przecież jest niepłodna od niepamiętnych czasów; Iza 49:21-23, „Wtedy powiesz sobie: - Któż mi tych [oto] zrodził? Przecież byłam bezdzietna i niepłodna, (wygnana i odepchnięta); któż to mi ich odchował? Wszak zostawiono mnie samą; skądże są więc oni? (22) Tak mówi Pan, Jahwe: - Oto wzniosę dłoń ku obcym narodom i w stronę ludów podniosę swój sztandar, a twoich synów przy piersi przyniosą i córki twe będą niesione na barkach. (23) Królowie będą twoimi piastunami, a ich księżniczki - mamkami twoimi. Z twarzą ku ziemi hołd składać ci będą i pył twoich stóp będą lizać. Wtedy poznasz, żem Ja jest Jahwe, i nie będą zawstydzeni ci, którzy mi ufają!”

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Na tym samym duchowym niebie, pojawia się jeszcze inny znak, o innym znaczeniu; Obj 12:3, „Ukazał się też inny znak na niebie: Oto wielki Smok ognisty, ma siedem głów i dziesięć rogów, a na głowach siedem diademów.” Oto Smok ognisty, niektóre przekłady mówią, „rudy” mający siedem głów i dziesięć rogów. Jego kolor kojarzy się z czerwonym komunizmem, milionami ofiar, ognistą pożogą wojenną lub z jadowitym zwierzęciem; Obj 6:4. Smok to metaforyczne określenie szatana, co oznacza „przeciwnika” i diabła, co oznacza „potwarcę.” To duch świata tego który przenika rządy tego świata, jego władców i niegodziwców na ich usługach, jest groźny i niezwykle agresywny; Obj 12:9. Smok to zwierzę hybrydowe które ma cechy kilku innych gatunków zwierząt, dlatego wydaje się człowiekowi dziwny, nienaturalny, szkaradny, dlatego też wzbudza lęk i przerażenie. Takie monstrum, wydaje się okropne i obrzydliwe, jest ojcem tego co złe, wynaturzone i kłamliwe; Jan 8:44. W Biblii do smoków porównywani byli egipscy faraonowie i Nabuchodonozor, król Babilonu; Iza 51:9, Eze 29:3, jest więc on duchem i obrazem potęgi politycznej; Eze 32:2. Smok lub lewiatan, oznacza wrogie siły wobec ludu Bożego które Jahwe zniszczy w swoim czasie, ma być zabity mieczem Jahwe; Ps 74:13,14, Iza 27:1, Obj 20:2. Smok przypomina szereg bestii z wizji proroka Daniela, kiedy policzymy głowy czterech bestii opisanych w siódmym rozdziale Daniela, to jest ich akurat siedem; Dan 7:3-7. Smok jest więc duchem królestw i imperiów które przedstawiają głowy w historii świata, to siedziba jego mocy, władzy i panowania nad światem; Mat 4:8-10. Smok ma na głowach siedem koron, liczba siedem przedstawia pełnię, korona jest symbolem władzy, siedem koron jest więc znakiem władzy absolutnej. Jednak głowy, chociaż wydają się być niezależne, to ich myśli i dążenia są wspólne, należą do jednego Smoka więc mają jednego ducha i jeden cel; Obj 13:3,4. Natomiast dziesięć rogów przedstawia władców państw i królestw wchodzących w skład bestii, uzewnętrzniającej ducha Smoka; Dan 7:20,24, Dan 8:8, symbolizują moc Smoka, jego siłę i autorytet. Bestia dni końca jest bardzo podobna do Smoka; Obj 13:1, kumuluje ona w sobie cechy, zwyczaje i zdobycze cywilizacji swoich potężnych poprzedników i emanuje duchem Smoka władającego światem; Jan 16:33, Jan 14:30. Fizyczni władcy tego świata, są tylko marionetkami kontrolowanymi przez siły duchowe, są emanacją ducha tego świata, wielkiego Smoka; Efez 2:2.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wielki Smok robi wielkie zamieszanie na niebie, czyli w dziedzinie religijnej; Obj 12:4, „Ogon jego zamiata trzecią część gwiazd z nieba i rzucił je na ziemię. Smok stanął przed mającą urodzić Niewiastą, ażeby, skoro tylko porodzi, pożreć jej Dziecko.” Dziecko rodzi się w okresie kiedy ogon Smoka zamiata i zrzuca na ziemię trzecią część gwiazd nieba, to okres wielkiego zamieszania na świecie, oraz w dziedzinie religijnej, rozpoczyna się okres sądu i wielkiego ucisku; Jan 12:31, Jan 16:11. Upadające gwiazdy mogą oznaczać chrześcijan którzy kuszeni i pociągani przez szatana, podążają za nim i wybierają drogę błędu; Mar 13:25, Judy 13. Smok dąży do tego, aby świat uprawiał kult Bestii, będzie ona bluźnić Bogu i będzie walczyć ze świętymi; Obj 11:7, Obj 13:5-8. Bestie będą chciały zamienić kult Boga na ziemi, w kult bestii i jej obrazu, dlatego będą wywierać wielką presję na wszystkich ludzi aby byli oddani jej ideologii; Obj 13:14-17. Smok razem z Bestią buduje nowy świat, który śmiało można nazwać Sodomą i Egiptem; Obj 11:8. To świat ateizmu i marksizmu, świat kultury „LGBT”, gdzie wierzący w Boga traktowani są jako dewoci i fanatycy, ludzie zacofani i wrogo nastawieni do współczesnego, nowoczesnego świata. Ci którzy świecili jako wielkie gwiazdy na firmamencie nieba religijnego, teraz zostali zepchnięci w poniżenie i w niebyt; Obj 8:12, zostaną pociągnięci przez szatana i doznają upadku na ziemię w poniżenie i pogardę; Iza 22:17-19. Ogon Smoka zmiatający gwiazdy nieba, przedstawia doprowadzenie do upadku wielkiego systemu religijnego, Babilonu Wielkiego; Obj 18:21. Narody są przedstawione w Słowie Bożym jako zwierzęta z głową i ogonem, gdzie głową są ludzie rządzący którym się wiedzie, natomiast ogonem ludzie którzy służą zdeprawowanej władzy, również religijnej; Iza 9:13-15,(14-16), „Wtedy Jahwe odciął od Izraela głowę i ogon, w jednym dniu: palmę i trzcinę. (14) Starszyzna, dostojnik - to głowa, ogon zaś - to prorok fałszywy. (15) Przywódcy tego ludu stali się zwodzicielami, a prowadzeni przez nich - idą na zgubę.” Wszystko czego Smok nie mógł dokonać przez swoją paszczę i zęby, ucisk i prześladowanie, czyni przy pomocy ogona. Smok ma w ogonie wielką moc, zawsze ciągnie go za sobą, potrafi nim zamiatać jak miotłą zagarniając nieostrożnych i zrzucając ich na ziemię, w poniżenie, doprowadzając ich do upadku; Ps 147:6. Długi ogon tych, którzy podążają za nim pozwalając się zwieść, to synowie pychy i buntu; Obj 9:20,21. Doprowadza on wielu do upadku, te upadłe gwiazdy już nie będą świecącymi gwiazdami na dotychczasowym niebie, nie będą tam przewodzić. Jednak morze wiele z tych gwiazd, ci wnikliwi; Dan 12:3, wejdą w skład rodzących się w tym czasie dzieci Boga Żywego. Smok porządkując całe niebo, będzie chciał także pożreć dziecko Niewiasty póki jest małe, takie małe nieporadne dziecko wydaje mu się łatwą zdobyczą; Jer 51:34, Łuk 13:18-21. Szatan zawsze stosował takie brutalne i bezpośrednie metody działania; 2 Moj 1:16, Mat 2:16. Smok który chce pożreć dziecko Niewiasty, chce zniszczenia i zniweczenia Bożego zamysłu związanego z narodzeniem się Bożego potomstwa, dzieci Bożych; Jan 1:12. Czas porodu to okres wielkiego ucisku z którego Jahwe wybawi swój lud; Jer 30:5-9, (Lub), „To mówi Jahwe: Usłyszeliśmy krzyk bolesny trwogi, a nie pokoju. (6) Pytajcie się i patrzcie: Czy mężczyzna może rodzić? Dlaczego widzę wszystkich mężów z rękami na biodrach jak u niewiasty rodzącej? Każda twarz powlekła się bladością. (7) Ach, jak wielki to dzień, nie ma on równego sobie! Będzie on okresem ucisku dla Jakuba, a jednak zostanie zeń wybawiony! (8) W dniu tym — wyrocznia Jahwe Zastępów — skruszę jarzmo z ich szyi, zerwę ich więzy, tak że nie będą więcej służyć obcym. (9) Będą zaś służyć Jahwe, swemu Bogu, i Dawidowi, swojemu królowi, którego im wzbudzę.” Będzie to czas wyjścia ludu Bożego z Babilonu i wyruszenia na Syjon, do Domu Bożego aby czcić Boga prawdziwego; Iza 2:2,3, Mat 5:9. Oto Bóg umieszcza nowe elity na niebie co doprowadza Smoka do szału; 2 Pio 3:13.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Niewiasta przy końcu tego świata, wśród wrogości i prześladowań, wśród wielkich boleści i utrapień zrodzi wierne dzieci Boga; Obj 12:5, „I porodziła Syna - mężczyznę, który będzie pasł wszystkie narody rózgą żelazną. Dziecko jej zostało porwane do Boga i do Jego tronu.” I Niewiasta porodziła Syna, co oznacza że urodziła dziedzica, syna Niewiasty wolnej; 1 Moj 21:12, tylko syn Niewiasty wolnej, może być dziedzicem; Rzym 9:7,8, Gal 4:7,28-31, i tylko Synowie Boga Żywego pozostaną w Domu Bożym na zawsze; Jan 8:35, Ps 112:2. Potomstwo niewolnicy mimo że liczne i zrodzone wcześniej, czyli potomstwo innych systemów religijnych, nie może dziedziczyć, nie są dziećmi Sary; 1 Moj 21:10, 1 Moj 25:5,6. Sara przedstawia wolną niebiańską Niewiastę Bożą; Gal 5:13, wolną Nową Jerozolimę; Iza 66:10-13, Gal 4:26, dla potomstwa której są obietnice Boże; Rzym 8:17. Boleści ma Boża Niewiasta, która rodzi chwalebne dzieci Boże, a bóle porodowe, to wysiłek i głębokie pragnienie aby synowie Boga pojawili się na świecie, wszyscy którzy wymkną się religijnym mocarzom a przyjdą na Syjon; Iza 49:24-26, „Czyż można odebrać zdobycz mocarzowi i czy tyranowi zdoła umknąć jeniec? (25) Oto tak mówi Jahwe: - Będzie odebrany jeniec mocarzowi i wymknie się łup tyranowi - lecz twym przeciwnikom sam się przeciwstawię i Ja wybawię twych synów! (26) Sprawię, że twoi ciemięzcy będą jeść swe ciało, a własną krwią się upiją - jak młodym winem. I wtedy pozna wszelkie stworzenie, że Ja - Jahwe - jestem twym Wybawcą, twym Odkupicielem, Mocarnym [Bogiem] Jakuba!” Żadna siła nie zdoła ich zatrzymać, uciekną spod władzy swych biskupów i przewielebnych; Jer 31:11. Kobieta z wizji Jana w bólach rodzi syna, który ma rządzić narodami rózgą żelazną, ale najpierw małe dziecko zostaje porwane do Boga, do Jego tronu. Niewiasta nie jest oczywiście Matką Jezusa, jak to niektórzy twierdzą, lecz matką alegoryczną dzieci Boga Żywego, rodzących się w bólach utrapień i prześladowań dni ostatnich tego świata; 2 Kor 6:16-18. Kiedyś Jezus powiedział takie słowa do swoich uczniów, apostołów; Jan 16:20-22, „Zaprawdę, zaprawdę powiadam wam, że będziecie płakać i zawodzić, a świat się będzie weselił, będziecie się smucić, ale smutek wasz obróci się w radość. (21) Kiedy kobieta rodzi, smuci się, bo nadeszła jej godzina. Ale kiedy urodzi dzieciątko, już nie pamięta o smutku z radości, że człowiek przyszedł na świat. (22) Tak też i wy teraz jesteście smutni, ale zobaczę was znowu i serce wasze się rozraduje, a waszej radości nikt wam nie odbierze.” Oto uczniowie Jezusa muszą doznawać trudów i utrapienia, ale są jak kobieta przed porodem, kiedy w końcu porodzi, będą się radować; Iza 26:16,17. To słudzy Boga pokroju apostołów zmagają się, trudzą i wysilają aby urodzić chwalców Boga Prawdziwego; 1 Tym 1:2, Tyt 1:4, apostoł Paweł wychowując wiele osób, także czuł się jak rodzic, czuł się jak ojciec; 1 Kor 4:14,15, 1 Tesa 2:11, a chrześcijan których wychował i nauczał prostych dróg Bożych, nazywał dziećmi swoimi; Filem 1:10, 1 Jan 2:1. Potwierdzenie tego znajdziemy także w; Obj 2:20-23, gdzie Jezus mówi, że dzieci odstępczej Izebel zostaną zabite śmiertelną plagą, wynika z tych słów, że ona ma swoje dzieci w postaci uczniów swoich, to pozwala jednoznacznie określić kim jest Niewiasta Boża rodząca Syna. Tronem Bożym jest Dom Boży, Nowa Jerozolima, święte miasto, porwanie do tronu Bożego oznacza, wprowadzenie pierwocin ludu Bożego urodzonych w dniach ostatnich tego świata na Syjon, do świątyni Bożej; Iza 14:32, Obj 11:1,19, Obj 14:1 4. Jezus jest pierworodnym Synem Najwyższego, najważniejszym kamieniem duchowego domu Bożego; Efez 2:19-22, do którego przychodzi; Iza 59:20. Do Domu Bożego wchodzą wszyscy którzy są w jedności z Jezusem Chrystusem; Efez 4:12,13, Kol 1:28. Ci którzy są w jedności z Chrystusem, z Jego nauką, są potomstwem Abrahama i zarazem dziedzicami Bożej obietnicy; Gal 3:7-9,26,29. To w tym duchowym potomstwie wiary, otrzymają błogosławieństwa wszystkie narody świata; 1 Moj 26:4, Iza 54:3. Niektórzy jednak twierdzą, że dzieckiem Niewiasty jest naród dzisiejszego Izraela, jednak nie można się z tym zgodzić, ponieważ dziecko jest potomstwem doskonałej, niebiańskiej Niewiasty Sary, a to Niewiasta wolna której potomstwo opiera się na wierze; Gal 3:11. Sara to wyjątkowo piękna duchowo wybranka Boga, którego obrazem jest Abraham; 1 Moj 12:11. To Abraham i jego potomstwo otrzymało obietnice Boże, a potomstwo Abrahama przychodzi przez Izaaka, to Izaak jest obrazem naszego Zbawiciela Jezusa Chrystusa; Rzym 9:7, Hebr 11:18, i tylko z Nim Jahwe zawiera przymierze i Jemu daje obietnice; 1 Moj 17:19, Łuk 22:29,30. Niewiasta rodzi mężczyznę, a więc zwycięzcę pełnego męskiej siły, który będzie w stanie rozdeptać głowę Węża chodząc śladami wiary Abrahamowej; Rzym 4:12, 1 Pio 2:21. Jahwe powali mieszkających na wysokości a podepczą ich stopy maluczkich i uciskanych; Iza 26:5,6,(War), „On bowiem powala tych, którzy mieszkają wysoko, w mieście wyniosłym; poniża je aż do ziemi, rzuca je w proch, (6) i depcą je nogi, nogi nędzarza, kroki ubogich.” Nadejdzie w końcu ten radosny dzień porodu, kiedy to niepłodna porodzi dzieci swoje, a będą one liczniejsze od dzieci tych, które już dzisiaj cieszą się licznym potomstwem; Gal 4:27, i niepłodna Sara zostanie pocieszona; Iza 54:1-3, „Wesel się, niepłodna, która nie rodziłaś, wznoś radosne okrzyki, ty, co nie znałaś bólów rodzenia! Bo liczniejsze będzie potomstwo samotnej niżeli zamężnej - mówi Jahwe. (2) Rozszerz powierzchnię swojego namiotu, rozciągnij - nie szczędząc - płótna swojego mieszkania, przedłuż swe sznury i wzmocnij paliki [namiotu]. (3) Bo rozprzestrzenisz się w prawo i lewo, a twoje potomstwo odzierży narody i miasta spustoszone zaludni.” Kiedy nadchodzi wielki i straszny dzień Jahwe, oto Jahwe będzie działał i powstanie lud dzieci Bożych i podepczą niegodziwych jak pył pod nogami; Mal 4:1-3, Zach 10:5. I tak Wąż i świat jego zginie pod stopami synów Boga Żywego; Rzym 9:25,26, a ziemia stanie się dziedzictwem ludu Bożego i miejscem tronu Bożego i miejscem dla stóp Jahwe; Joz 1:3, Mich 7:10. Tym sposobem sam Bóg podepcze naszych wrogów; Ps 60:12,(14), Iza 63:3. Szatan ma być zniszczony w naszym codziennym życiu, naszymi stopami; Rzym 16:20, Ps 44:5,(6). Sam Jezus także wspominał o tym, że jego uczniowie podepczą węże i skorpiony, przedstawiają one ludzi upartych i buntowniczych, nikczemników; Łuk 10:18,19, Eze 2:6. Pan Jezus dał obietnicę, z której wynika że nie tylko On sam będzie rządził laską żelazną ludy i narody, ale także zwycięzcy idący jego śladami, przedstawieni przez syna Niewiasty którzy rodzą się w dniach ostatnich, także będą rządzić rózgą żelazną; Obj 2:26,27, Obj 21:7, na tronie Boga i Baranka, czyli w Nowej Jerozolimie; Obj 3:21, Jer 3:17. Właśnie to dziecko ma otrzymać dziedzictwo składające się ze wszystkich narodów, nad którymi ma panować mocą żelaznego berła; Ps 8:4-6, Jer 1:10. Członkowie Chrystusowego Królestwa są powołani do duchowego panowania nad światem, przewodzenia ludom i narodom razem z Jezusem Chrystusem; Mat 19:28, Obj 20:4. Cały powstały lud Boży będzie niejako deptał te ludy i narody, co oznacza nie tylko zanoszenie im dobrej nowiny o Królestwie; Ps 58:10,(11), Ps 47:3,(4), ale i panowanie nad nimi; Ps 18:47,(48), 5 Moj 33:29. Rózga żelazna to okres sądu, przy pomocy Słowa Bożego; Ps 2:6,9, Ps 110:1,2. Ludzkie systemy przemocy prześladują dziś nowo powstające zalążki społeczności, blokując w ten sposób rozprzestrzenianie się niepożądanych dla nich idei. Dlatego porwanie dziecka do Boga i do tronu Jego, oznacza usunięcie go z przestrzeni kontrolowanej przez Smoka, i wywyższenie do świętego miasta na Syjonie; 1 Pio 5:6, Ps 15:1, Ps 37:34, gdzie zły nie ma przystępu gdyż pozostaje na zewnątrz świętego miasta; Obj 21:27, Obj 22:14,15. Jednak słowo porwanie, może także oznaczać przeniesienie w inne miejsce; Dzie 8:39, lub przeniesienie w wizji; 2 Kor 12:2-4, 1 Tes 4:17, Eze 8:3. Apostoł Paweł w takiej wizji rozmawiał z Chrystusem; 1 Kor 9:1, 1 Kor 15:7,8. A więc porwanie, to także wprowadzenie w wizjach Bożych do świętego miasta, do świątyni Domu Bożego; Eze 43:4-6, gdzie napłyną liczne ludy i narody, aby być pouczani o drogach Jahwe; Iza 40:10,11. Chociaż dziecko jest jakby bez matki, to jednak możemy ufać że krzywda mu się nie stanie, ponieważ zostało porwane do Boga i do Jego tronu, gdzie jest bezpieczne. Słowo „dziecko,” oznacza, że jest ono małe, dopiero co przyszło na świat, jeszcze nie urosło; Zach 4:10,6, Iza 60:22, jednak z czasem dzieci Boga staną się liczne, urosną; Iza 66:20.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zadziwiające jest to, że matka dziecka została rozdzielona z dzieckiem swoim, każda matka tęskni do dzieci swoich, jednak możemy to zrozumieć, kiedy uświadomimy sobie że Niewiasta musiała uciekać na pustynię aby znaleźć schronienie; Obj 12:6, „Niewiasta zaś zbiegła na pustynię, gdzie ma miejsce przygotowane przez Boga, tam będzie żywiona przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni.” Siedmiogłowy Smok z nienawiścią patrzy na Niewiastę, dlatego Niewiasta musi uciekać na pustynię, gdzie ma przygotowane miejsce przez Boga, pustkowie oznacza miejsce poza miastem, poza organizacją, samotnię, miejsce ucieczki i schronienia, ukrycie. Kobieta chroni się na pustyni, jak Eliasz w czasie trudnym; 1 Król 17:1-4, 2 Pio 2:9. Ucieka na pustynię, ponieważ pustynia jest dobrym miejscem ukrycia kiedy ktoś jest prześladowany; Ps 55:6-8,(7-9), tym bardziej, że jest tam żywiona przez Boga, podobnie jak prorok Eliasz, co świadczy że Niewiasta jest obrazem Eliasza przychodzącego przed Chrystusem i przygotowującego drogę; 1 Król 17:12,13, 1 Król 19:6. Eliasz miał za zadanie zreformować lud Boży, przygotować serca ludu na przyjęcie Chrystusa; Mal 4:5,6, Mat 3:2,3, Łuk 1:16,17. Żydzi już w czasach Jezusa oczekiwali Eliasza; Mat 17:10, lecz oni oczekiwali na starotestamentowego Eliasza, a tymczasem ten który przyszedł działał w duchu Eliasza; Mat 11:10, Mat 17:11-13. Jezus zapowiadał Eliasza i odnowienie wszystkiego, przygotowanie drogi prawdy aby mógł przyjść Chrystus; Dzie 3:21. Pustynia czy pustkowie, to ważny okres w życiu wielu bohaterów Biblii, Mojżesz mieszkał jakiś czas na pustkowiu; Dzie 7:37,38, cały naród wybrany szedł przez pustkowie; 2 Moj 13:18. Również Dawid przebywał na pustkowiu; 1 Sam 23:14, Ps 63:1,(1,2), Jan chrzciciel dorastał na pustkowiu; Łuk 3:2-5, on przychodzi z pustyni aby przygotować czysty lud dla Boga i Chrystusa; Łuk 1:76,80, Łuk 7:27, i on też jest obrazem na dni ostateczne przywracającego proste drogi prawdy, na przyjście do świątyni Boga i Chrystusa Jego; Mal 4:5,6,(3:23,24). Sam Jezus i apostoł Paweł także przebywali na pustyni; Mar 1:13, Łuk 4:1, Gal 1:17. Wreszcie na pustkowiu znalazł się sam Jan, kiedy znalazł się na skalistej wyspie Patmos, tam był karmiony jakby przez Boga. Prorocy często byli doświadczani prześladowaniami, uciskani i poniewierani, tułali się po pustyni i po górach, po jaskiniach i rozpadlinach ziemi; Hebr 11:37,38. Na pustyni człowiek przebywając w trudnych warunkach przechodzi próby wymagające trudu i wysiłku, będąc pozbawiony towarzystwa współbraci, zboru i bliskich, dlatego pustkowie to także ziemia ludzi spragnionych Boga, poszukujących Boga i prawdy, która zostanie nasycona; Iza 41:17-20, Ps 107:4. Niewiasta na pustyni ma spędzić tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni, to okres trzech i pół roku, jest to czas związany z prorokowaniem dwóch świadków; Obj 11:3. Wynika stąd że dwaj świadkowie, są obrazem Niewiasty, czyli że Niewiastą są prorocy prowadzący do porodu i narodzin dzieci Bożych w dniach ostatnich. Narodzenie się takiego dziecka, to także powstanie czystego ludu prawdy, świątyni Bożej której nie było od dwóch tysięcy lat; 1 Kor 3:16, Obj 11:1,19, to dzieci które mają się narodzić w czasie końca; Ps 128:5,6,(4,5), Hebr 2:13. Potwierdza to księga; Pnp 8:5,(BT), „Kim jest ta, co się wyłania z pustyni, wsparta na oblubieńcu swoim? Pod jabłonią obudziłem cię; tam poczęła cię matka twoja, tam poczęła cię ta, co cię zrodziła.” Słowa pieśni mówią, że oto Oblubieniec znalazł na pustkowiu swoją Oblubienicę, gdzie poczęła ją jej matka która ją w bólach porodziła. Pod jabłonią znajduje ją, czyli przy wierze w świętą ofiarę Pana Jezusa. Z tych słów jednoznacznie wynika, że dzieckiem niewiasty z pustkowia jest Oblubienica Baranka. Liczba siedem oznacza pełnię, natomiast trzy i pół roku, to połowa tego czasu, może chodzić o połowę czasu końca, okres wielkiego ucisku. Od czasu kiedy Niewiasta porodzi, szatan i bestia będą jeszcze rządzić na świecie przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni, czyli drugie trzy i pół roku; Obj 13:5.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Dziecko zostało porwane do Boga i do Jego tronu, dlatego teraz nastąpiła walka w niebie; Obj 12:7,8,9, „Nastąpiła walka w niebie: Michał i jego aniołowie mieli walczyć ze Smokiem. I wystąpił do walki Smok i jego aniołowie, (8) ale nie przemógł i nie było już dla nich miejsca w niebie. (9) Strącony został wielki Smok, Wąż Starodawny, nazywany diabłem i szatanem, zwodzący całą zamieszkałą ziemię, a z nim strąceni zostali jego aniołowie.” Smok został nazwany przez Jana Starodawnym Wężem, diabłem i szatanem, starodawny wąż to na pewno ten, który zwiódł Ewę, aby zjadła zakazany owoc; 1 Moj 3:13, 1 Tym 2:14. To duch zwodzący całą zamieszkałą ziemię; Efez 2:2, 1 Jan 5:19. Imię Michał znaczy; „Któż jest jak Bóg,” i jest przeciwieństwem szatana, czyli przeciwnika Bożego, słowa Jana o walce Michała ze Smokiem, są wypełnieniem proroctwa Daniela 12:1,(Poz), „W owym czasie powstanie Michał, wielki książę, opiekun synów twojego narodu. Będzie to czas ucisku, jakiego nie było, odkąd naród istnieje, aż do tego czasu. W tym czasie zostanie oswobodzony twój naród, wszyscy, którzy się znajdą wpisani w księdze.” Prorok Daniel mówi o Michale jako o rzeczniku ludu Bożego w owym czasie, czyli w dniach ostatnich, jako o jednym z pierwszych książąt który stoi po stronie synów ludu Bożego; Dan 10:13. Za jego czasów przyjdzie Królestwo Boże i w czasach wielkiego ucisku wszyscy zapisani w księdze życia zostaną oswobodzeni, czyli zbawieni. Słowo Boże nie mówi o Michale jako o pierwszym Księciu, ale jako o jednym z pierwszych książąt, nie może więc on być Jezusem jak twierdzą niektórzy, ale właśnie na głos archanioła Michała i trąby, przyjdzie Pan Jezus w swoim wtórym przyjściu; 1 Tes 4:16. Niektórzy jednak twierdzą, że Michał przedstawia Jezusa, trzeba tu wziąć pod uwagę, że Jezusa raczej przedstawia mąż odziany w szatę lnianą; Dan 10:5,6, Obj 1:13,15,16, który mówi o Michale jako o księciu waszym, czyli ludzkim; Dan 10:21. Walka w niebie to walka o oczyszczenie nieba duchowego, czyli ludu Bożego tak, aby szatan nie miał do niego dostępu, aby powstało nowe, czyste niebo. Dlatego dochodzi do walki i wąż zostaje strącony z nieba na ziemię razem ze swoimi poplecznikami, tym sposobem szatan już nie będzie miał dostępu do oczyszczonego nieba, czyli czystego ludu Bożego. Ludzie wiary już dziś są obywatelami nieba; Fil 3:20, skąd oczekujemy przyjścia naszego Pana, kto ma łaskę Boga i Chrystusa i ma ich uznanie, już zasiada w niebie; Efez 2:6, i przybliżył się do niebiańskiego Jeruzalem; Hebr 12:22. Niebem wybranych jest strefa ducha i prawdy, dziedzińce Domu Bożego; Ps 65:4,(5), Ps 100:4. Smok nie przemoże w tej wojnie i miejsca już miał nie będzie w niebie, teraz jest to miejsce dziecka i jego opiekuna Michała; Hio 20:5-9, Dzie 1:25. Oto wojna pomiędzy Michałem a Smokiem już się toczy, zwycięstwo Michała jest przesądzone, religijne niebiosa całe aż drżą, jedni stają po stronie Michała i prawdy, a drudzy po stronie Smoka i religijnych tradycji którymi Smok zwodzi cały świat; 1 Pio 5:8. Każdy sam musi podjąć decyzję po której stronie stanie, czy po stronie Michała i Jego wojsk, czy po stronie Smoka i jego zwolenników; Efez 6:12,13, Jak 4:7. Smok nazwany jest też, „Wężem Starodawnym;” 1 Moj 3:1, 2 Kor 11:3, ma cechy węża, który zwodząc i oszukując rodzi dzieci swoje; Mat 23:33-38. Trwa wojna pomiędzy siłami zła i dobra, kłamstwa i prawdy na niebie, pośród ludzi szukających prawdy. Oto prawdy Boże prorokowane przez dwóch świadków dotarły do szczerych ludzi pośród wielu wyznań chrześcijańskich i dochodzi do walki. Bitwa na niebiosach, to bitwa o panowanie nad światem, i smok nie jest w stanie przemóc, nie są w stanie odnieść zwycięstwa nad prawdą. Strącenie szatana z nieba, to pozbawienie go możliwości dostępu do ludu Bożego, utrata wszelkich przywilejów i wpływu na niebo; Iza 22:17,19, z powodu swojej pychy i buty zostanie strącony na ziemię, w poniżenie; Ps 89:44,(45), Eze 28:16,17. Gdyż Jahwe jest Bogiem który poniża i który wywyższa; 1 Sam 2:7,10, a na tronie sadza kogo chce, choćby najuniżeńszego z ludzi; Ps 75:7,8. Zrzucenie Smoka na ziemię, oznacza zrzucenie go z piedestału nieba, upadek szatana to upadek autorytetu, brak nadziei na wywyższenie i panowanie nad ludem Bożym; Mat 11:23. Zrzucenie Smoka i aniołów jego, to zrzucenie Smoka razem z jego ogonem, czyli z jego biskupami i duchownymi chrześcijaństwa, którzy dotychczas zajmowali wywyższoną pozycję. Strącenie na ziemię, w proch ziemi, oznacza pozbawienie wpływów i panowania; Iza 47:1. Prawi będą po nim stąpać jak po ziemi; Ps 58:10,(11), Ps 147:6. Zrzucenie na ziemię oznacza, że szatan i jego stronnicy są przeznaczeni do deptania i unicestwienia; Mich 7:10, tak stare niebo zostanie zastąpione nowym niebem, ludźmi z narodów którzy będą posłuszni Bogu; 2 Sam 22:43-45. To co upadnie na ziemię, zostanie zniszczone, aż wreszcie unicestwione; Eze 13:14, Ps 55:23,(24). To daje szczerym ludziom możliwość wyjścia z Babilonu i przystąpienie do budowy Domu Bożego; Dzie 15:14-17. Bitwa kończy się wygraną Michała i Jego zwolenników, oddzielenie zwolenników Michała od zwolenników dotychczasowych tradycyjnych wyznań, doprowadza do narodzin ludu Bożego, dziecka które znalazło Boże uznanie. Od tej chwili nie ma już miejsca w niebie dla szatana i jego zastępów; Łuk 10:18, Jan 12:31. Narodziny dziecka to zalążek Nowego Nieba, które kiedy tylko się pojawia, dochodzi do wojny w niebie religijnym. Powstanie nowego nieba, to powstanie Zboru Dzieci Boga Żywego; 1 Jan 3:1, Iza 65:17-19. Jak opis kobiety odzianej w słońce mającej pod stopami księżyc jest symboliczny, tak niebo także musi być symboliczne, a nie literalne, umieszczenie kogoś wysoko, czy na niebiosach, oznacza wywyższenie, piękno, poczucie bezpieczeństwa; Abdj 3,4, Amos 9:2. W jednej z wizji Zachariasza szatan jest nazwany tym, który się sprzeciwia; Zach 3:1,2. Natomiast diabeł znaczy oszczerca, potwarca; Mat 4:1-11, Łuk 4:2-8, kusząc Jezusa starał się odwieść go od wykonywania wyznaczonej mu misji, zawsze działa podstępnie i nikczemnie, stara się zwieść całą zamieszkałą ziemie; 2 Kor 4:4, Efez 2:2. Dlatego zawsze starajmy się być świadomi jego zamysłów aby nas nie przechytrzył; 2 Kor 2:11. Słowo „aniołowie” może się odnosić zarówno do ludzi jako posłańców, jak i aniołów jako istot duchowych; Mat 13:41, Mat 16:27, 2 Tes 1:7.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Głos w niebie, to głos dzieci Bożych w świętym mieście Nowej Jerozolimie; Obj 12:10, „I usłyszałem donośny głos mówiący w niebie: Teraz nastało zbawienie, potęga i królowanie Boga naszego i władza Jego Pomazańca, bo strącony został oskarżyciel naszych braci, który dniem i nocą oskarża ich przed naszym Bogiem.” Niebo to inaczej lud Boży, dziedzina ducha Bożego, dom Boży. Urodzenie się dziecka Niewiasty, będzie oznaczać pojawienie się donośnego głosu na niebie, to głos pierwocin ludu Bożego który wychwala Boga w świątyni Bożej; Obj 14:2-4. Wyrzucenie szatana, ograniczenie jego wpływu na lud Boży, to przygotowanie drogi dla Boga i Pana Jezusa, zaraz potem nadchodzi Królestwo Boże i mamy początek władzy i panowania nad domem Bożym Pana Jezusa; Obj 11:15,17, Obj 19:1,5-7. Tym samym będzie to czas przejęcia władzy przez Jezusa Chrystusa; Mat 28:18, 2 Kor 5:10. Teraz nareszcie można zaśpiewać hymn radości, że oto stało się zbawienie i moc i królestwo Boga naszego; Ps 22:28,(29), Ps 145:11-13, i zwierzchność Chrystusa Jego; Mat 24:30. Zostaniemy wybawieni spod mocy nikczemnego oskarżyciela, ponieważ mamy obrońcę który stawia się za nami; 1 Jan 1:7. Strącenie i poniżenie oskarżyciela który stale stawiał w czarnym świetle braci naszych przed Bogiem, zwiastuje że już wkrótce całkowicie pozbędziemy się szatana i diabła. Zrzucenie z nieba, strącenie, jest symbolem upadku w poniżenie, pozbawienie wpływu lub unicestwienie; Eze 19:12, podobnie jak upadła z nieba i zniszczona została odstępcza Jerozolima; Lam 2:1, „Ach, chmurą zaciemnia Pan w swym gniewie Córę Syjonu. Strącił z nieba na ziemię chwałę Izraela, niepomny podnóżka stóp swoich w dzień swego gniewu.” Jerozolima była w niebie kiedy miała Boże uznanie i kiedy Jahwe jej błogosławił, jednak kiedy je utraciła, została zrzucona z nieba na ziemię w dniu gniewu Jahwe i nikt jej podnieść nie może; Amos 5:2. Oskarżyciel braci naszych został strącony, powstaje nowe niebo dzieci Boga Żywego; 2 Pio 3:13, „Lecz my oczekujemy nowych niebios i nowej ziemi, w których zamieszka sprawiedliwość, zgodnie z Jego obietnicą! Dotychczas szatan oskarżał braci, oskarżał Mojżesza i Hioba, domagał się przesiania apostołów; Rzym 8:33,34. Pamiętamy jak szatan nikczemnie oskarżał Hioba twierdząc, że wierność Hioba opiera się wyłącznie na korzyściach materialnych; Hio 1:9-11. Wówczas Bóg dla rozwiązania tej kwestii spornej, dozwolił mu na doświadczenie wierności Hioba; Hiob 2:1-6. Teraz nareszcie kończy się oskarżanie braci naszych, wszelkie kwestie sporne zostają rozstrzygnięte raz na zawsze, teraz szatan nie ma już prawa oskarżać kogokolwiek. Nikt z nas nie chce być w społeczności z szatanem, naczelnym oskarżycielem naszych braci, dlatego róbmy wszystko co można aby szatan nie miał podstaw do oskarżania nas przed Bogiem. Społeczność dzieci Boga Żywego ma się opierać na braterstwie, mamy być braćmi i siostrami w Chrystusie i ta idea łączy nas wszystkich; 1 Pio 1:22, 1 Pio 3:8, 1 Jan 4:21. Niektórzy twierdzą, ze szatan miał dostęp do nieba gdzie przebywa Bóg, bo rozmawiał z Bogiem i tam oskarżał wiernych; Hiob 1:6-8, ale przecież Bóg widział Hioba mimo że nie zabierał go do nieba.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Dzieci Boże, to zwycięzcy, Obj 2:7,11,17, to ci którzy zwyciężyli dzięki wierze swojej i dzięki świętej krwi Baranka; Obj 12:11, „A oni zwyciężyli dzięki krwi Baranka i dzięki słowu swojego świadectwa, i nie umiłowali życia swego aż do śmierci.” Walczący w tym duchowym boju, to wysilający się aby zwyciężyć dzięki słowu świadectwa swego, nawet w obliczu zagrożenia życia swego; Obj 3:5,12,21. Walka dotyczy tych, którzy toczą ciężki bój o prawdę, którzy walczą z błędem i zabobonem, walczą o czystość prawdy Słowa Bożego; Iza 54:17. Ta walka to wielka próba dla każdego, ponieważ szatan zażądał aby sług Bożych przesiać jak pszenicę; Łuk 22:31, Amos 9:9. Jednak prawdziwi uczniowie Jezusa pokonują szatana bo nie umiłowali dusz swoich aż do śmierci, albowiem przez zasługę krwi i męki Pana Jezusa otrzymali siłę i odwagę i moc aby zwyciężyć; Jan 16:33, 1 Jan 4:4, 1 Jan 5:4,5. Pokonują władcę tego świata który wprowadza w błąd całą zamieszkałą ziemię i ma negatywny wpływ na liczne ludy, języki i plemiona; Jan 12:31, Jan 16:11. Oto bracia nasi zwyciężają Smoka; 1 Kor 15:57, 1 Jan 2:13,14, oskarżyciela i przeciwnika przez krew Baranka Bożego; Efez 1:7, Rzym 3:25, i przez swoje świadczenie, czyli przez odważne wyznawanie swojej wiary i Bożej Prawdy; 2 Tym 1:8, Obj 20:4. Dając świadectwo nie umiłowali dusz swoich, (życia), aż do śmierci, pokonają smoka nawet za cenę swego życia; Jan 12:25, Obj 1:2,9, wielu oddało swoje życie przechodząc ucisk i prześladowanie z powodu świadczenia o Chrystusie; Obj 2:10,13, Obj 6:9. Aby pokonać diabła, trzeba trwać w wierze, szukać prawdy i składać świadectwo mając gotowość oddania swego życia; Rzym 8:36,37, Rzym 10:9,10. Miłowanie swego życia kosztem odstąpienia od prawdy Bożej, nie znajdzie uznania Boga i Chrystusa; Mat 16:25, Dzie 20:24. Ludzie którzy podejmują ciężką walkę o wiarę, zostają zwycięzcami; Judy 1:3, Obj 11:7, 2 Tym 2:3,4. Narodziny dziecka, to pojawienie się pierwocin ludu Bożego w dniach ostatnich tego świata; Obj 14:4, natomiast pozostali z potomstwa Niewiasty, to wielka rzesza ludzi spośród wielu ludów i narodów i języków, którzy jeszcze są w świecie, ale wychodzić będą podczas wielkiego ucisku; Obj 7:9,13-15, Ps 127:3. Wychodzić będą aby iść na Syjon, do Domu Bożego, do świętego miasta Nowej Jerozolimy; Obj 21:1-4, Iza 56:7.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Oto nareszcie radość dla Dzieci Boga Żywego; Obj 12:12, „Dlatego radujcie się niebiosa i ich mieszkańcy! Biada ziemi i morzu, bo zstąpił do was diabeł, pałając wielkim gniewem, świadom, że mało ma czasu.” Niebiosa cieszą się ze zwycięstwa, oto Bóg zakłada niebiosa; Iza 51:16, aby powstały nowe niebiosa; Obj 21:1, i wszyscy cieszą się i radują; Iza 49:13, Obj 19:7. Niebiosa oznaczają lud wywyższony przez Boga; Mat 11:23, Iza 33:15,16, lecz tych którzy sami się wywyższają, Jahwe rzuca w poniżenie; Iza 2:11, zniszczenie i unicestwienie to także zrzucenie z wysokości na ziemię; Eze 26:20, Jer 51:53. Radość niebios następuje wtedy, gdy przychodzi Jahwe i zostaje Królem nad ziemią; Ps 96:10-13. Aby niebiosa mogły się weselić, nie mogą być literalnymi niebiosami, lecz klasą ludzi Bożych; Jer 51:48. Nie chodzi tu o literalne niebiosa, ponieważ sam Pan Jezus powiedział, że nikt nie wstąpił do nieba; Jan 3:13. Szatan nie musiał być w niebie aby rozmawiać z Bogiem, oto Kain też stał przed obliczem Boga i rozmawiał z Jahwe, a przecież w niebie nie był; 1 Moj 4:15,16, jeżeli ktoś stoi przed przedstawicielem Jahwe, to także stoi przed Bogiem; 5 Moj 19:17. Nie jest możliwe aby zbuntowany anioł miał dostęp przed Boga w niebie, przed tron Boży, ponieważ Bóg nie toleruje zła; Ps 5:4,5,(5,6), Hio 13:16, niegodziwcy nie mogą stanąć w świątyni Jahwe ponieważ jest to miejsce tylko dla prawych; Ps 24:3,4, Iza 33:14, a w niebie dzieje się wola Boża; Mat 6:9,10. Poza tym szatan był na ziemi, tu miał wysokie stanowisko przy ludziach; Eze 28:13-18, a więc jego upadek z nieba nie może być literalnym upadkiem z wysokości literalnego nieba, lecz utratą wpływów wśród ludu Bożego i pozbawieniem możliwości oddziaływania i panowania nad ludem Bożym. To wielka radość i wesele dla mieszkańców nieba, dla mających Boże uznanie ponieważ zamieszkają w świętym mieście do którego żadne zło nie ma już dostępu; Obj 21:27, Ps 101:7, natomiast biada dla mieszkańców ziemi; Obj 8:13, i biada dla morza; Iza 57:20, Iza 17:12,13, czyli dla wszystkich którzy będą na zewnątrz świętego miasta; Ps 1:5, 1 Jan 2:28. Ludzie prawi zostaną oddzieleni od niegodziwców; Mat 13:49, Mat 25:32, i z czasem świat szatana zostanie wygaszony; Eze 32:7, Obj 20:2,10. Los szatana jest przesądzony, teraz władca tego świata zostanie wyrzucony precz, czyli zostanie wrzucony do jeziora ognia na unicestwienie; Mat 25:41. Celem diabła jest wielkie zwiedzenie ludzkości, przeobrażenie świata w jedną wielką Sodomę, diabeł jest świadomy że czasu ma niewiele, dlatego wściekle rzuca się do dzieła pałając wielkim gniewem świadom że jego czas się kończy; Iza 46:13, Dan 8:19. Natomiast mieszkańcy nieba mają stabilną sytuację, ich mieszkanie, święte miasto jest pewnym i bezpiecznym miejscem zamieszkania; Obj 21:3, Łuk 6:21.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Smok jest świadom że czas mu się kończy a oto jego władza znacznie została ograniczona; Obj 12:13, „A kiedy Smok spostrzegł, że został strącony na ziemię, zaczął prześladować Niewiastę, która porodziła Mężczyznę.” Smok zostaje strącony na ziemię, przedstawia ona ludy i narody ziemi; Mich 1:2, Agg 2:6,7. Strącenie na ziemię przedstawia zrzucenie z wysoka, oznacza strącenie w poniżenie, dla kogoś tak wielkiego i z tak wielkimi ambicjami, kto chciał zasiadać na niebiosach ponad gwiazdami Bożymi, to prawdziwa klęska mimo że w swej pysze przechwalał się że wstąpi aż na niebiosa, stanie się podobny do Najwyższego i panował będzie ponad gwiazdami Boga; Iza 14:11-15, (Poz), „Strącony w otchłań twój przepych i twoich harf muzyka! Pod tobą pościel z robactwa i twoją kołdrą są larwy! (12) Jakże to runąłeś spod nieba! Promienna gwiazdo, synu jutrzenki! Na ziemię cię powalono - ciebie, zwycięzco narodów! (13) Ty wszak mówiłeś w swym sercu: - Pod niebiosa się wzbiję, ponad gwiazdami Boga tron swój ustawię! Zasiądę na Górze Zgromadzeń w najdalszych stronach Północy! (14) Wzniosę się nad chmury wysokie, do Najwyższego się stanę podobny! (15) A oto strącony jesteś do Szeolu, w najgłębsze czeluście!” Słowa, „pod niebiosa się wzbiję, wstąpię na niebiosa.” Te słowa przesycone pychą oznaczają, mającego ambicje panowania nad ludem Bożym, pragnienie sprawowania władzy ponad wszystkim, to wielkie ambicje pyszałka; Iza 10:12. A tymczasem Niewiasta porodziła syna, mężczyznę, czyli dziedzica; Rzym 8:17, który będzie deptał szatana, demaskował jego podstępne działania, chytrość i łotrostwo. Zrzucenie Smoka z nieba do roli podrzędnej, nie oznacza jeszcze zakończenia wojny ze złem, przenosi ją jedynie na niższe środowisko poza świętym zborem Dzieci Boga, kiedy jedni już zwyciężyli, inni jeszcze muszą toczyć bój; Obj 12:17. Wściekłość szatana oznacza dla Niewiasty konieczność ucieczki, ponieważ chce ją prześladować i unicestwić, gdyż w jego mniemaniu ona stała się przyczyną jego upadku; Jan 16:33.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jednak Bóg zadbał o Niewiastę zapewniając jej spokojne miejsce pobytu na pustyni; Obj 12:14, „A dano Niewieście dwa skrzydła orła wielkiego, aby leciała na pustynię na swoje miejsce. Tam ją żywią przez czas i czasy, i połowę czasu z dala od Węża.” Niewiasta ma jeszcze wielką pracę do wykonania w dniach ostatnich, dlatego otrzymuje wielkie skrzydła orła aby poleciała na pustynię na swoje miejsce aby być z dala od Smoka i jego sił nacisku. Skrzydła orła są symbolem opieki i ochrony Bożej nad ludem Bożym; 2 Moj 19:4, Rut 2:12, Ps 17:8. Jahwe będzie jak wielka tarcza która chroni Jego Synów; Ps 36:7,(8), Ps 61:3,4, Ps 91:4. Ale skrzydła Jahwe są także symbolem mocy Bożej; Iza 40:28-31, Ps 108:12,13. Tu z dala od obecności Węża Smok nie może jej zaszkodzić, ponieważ pustkowie jest symbolem miejsc odludnych i spokojnych, dlatego jest bezpiecznym miejscem schronienia; Jer 9:2,(1). Chociaż jest to miejsce sprzyjające skupieniu i modlitwie, to na pustkowiu żyje się trudno, dlatego Bóg zadbał o to, aby Niewiastę tam żywiono; Iza 51:14, podobnie jak zadbał o proroka Eliasza w okresie kiedy trwała wielka susza, tak dba o Niewiastę, co potwierdza że Niewiasta reprezentuje proroka, lub proroków Bożych; Jak 5:17, 1 Król 17:4,9. Karmiona jest nie tylko pokarmem fizycznym, ale może tu chodzić i o pokarm w postaci poznania i zrozumienia Słowa Bożego, którym potem może się dzielić z drugimi; Amos 8:11, Rzym 8:28. Niewiasta żywiona przez Boga na pustkowiu oznacza, że ma Boże błogosławieństwo we wszystkim co robi, i Bóg darzy ją szczególną opieką wobec grożącego jej niebezpieczeństwa ze strony Smoka; 1 Król 17:6, Mat 4:4. Żywienie oznacza obdarowywanie, troskę i utrzymanie przy życiu. Przebywanie na pustyni wskazuje na prowadzenie skromnego, pokutniczego życia; Obj 11:3, oraz na wołanie z pustkowia aby szykowano proste drogi dla przybywających Królów; Mat 3:3, Mat 11:7. Słowa, „na swoje miejsce,” oznaczają że ma powrócić tam gdzie Bóg wcześniej przygotował jej miejsce, gdzie będzie z dala od Węża. Tu jest żywiona przez Boga przez czas, czasy i połowę czasu, czyli przez 1260 dni; Dan 7:25, Dan 12:7, Obj 12:6, lub przez okres czterdziestu dwóch miesięcy; Obj 11:2,3, Obj 13:5. U Boga wszystko jest dokładnie rozplanowane i będzie się wypełniać o ściśle określonej porze i czasie; Mar 1:15, Obj 9:15.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wąż jest wściekły i nie odpuszcza, znowu atakuje; Obj 12:15,16, „A Wąż wypuścił z paszczy za Niewiastą wodę jak rzekę, żeby ją rzeka porwała. (16) Lecz ziemia przyszła z pomocą Niewieście: otworzyła ziemia swoją paszczę i pochłonęła rzekę, którą Smok wypuścił z paszczy.” Wielkie cywilizacje zawsze rozwijały się nad wielkimi wodami, rzekami czy morzami, tak i Smok i Bestia żyją duchem swoim w wielkich wodach; Obj 17:15. Wiemy że wąż z paszczy swojej wypuszcza jad, kobra pluje jadem i potrafi nim oślepić człowieka któremu trafi w oczy. Czymś takim jak ten jad, jest gromada nazwana wodą jak rzeka z paszczy Węża, taką wielką wodą jest rzeka niegodziwców; Iza 8:7, którą Smok wypuścił za Niewiastą z paszczy swojej, chcąc aby rzeka ją zatopiła; Ps 18:4,(5), Ps 69:1,2,(2,3). Taka rzeka przedstawia falę ludzi obcych, niewiernych, cudzoziemców, działających niszcząco; Ps 54:3,(5), Ps 144:7. To fala prześladowców i prześladowań, które mają na celu unicestwienie Niewiasty; Ps 124:2-5. To wrogi tłum mający za zadanie obrzucić błotem kłamstw, zniszczyć i unicestwić; Iza 17:12,13, Dzie 14:19. Wzburzone wody z paszczy diabła, to podburzony tłum zionący duchem nienawiści, będący na usługach bestii który jest gotowy zabić obu świadków; Obj 11:7-10. Do zrozumienia tej symboliki jest pomocna reguła która mówi, że jedna rzeczywistość może być wyrażona przez kilka symboli, przez co jej określenie staje się pełniejsze i bardziej zrozumiale, tu Niewiasta i dwaj świadkowie, zdają się przedstawiać to samo i wykonywać ten sam zamysł Boga. Woda przedstawia wielki tłum, ale to także symbol prześladowców i niegodziwców; Ps 32:6,7. Izebel żona Achaba wysyłając swych sług za Eliaszem, jest obrazem Węża wysyłającego wody za Niewiastą; 1 Król 18:4. Jednak ziemia otworzyła swoją paszczę i pochłonęła rzekę, ziemia przedstawia tu gromady maluczkich; Jer 52:16, Jer 40:7, 2 Król 21:24. Wylanie wody na ziemię oznacza, że już nie można ich ponownie zebrać, przepadły wchłonięte przez ziemię; 2 Sam 14:14. Płaska pustynna równina potrafi wchłonąć nawet wielką rzekę, w Afryce jest rzeka Okawango, która rozlewa się na pustkowiu i tam kończy swój bieg tworząc rozlewisko, pustynia ją pochłania i wypija jak kubek chłodnej wody w upał. Cała złość Smoka nie trafi do celu, lecz rozmyje się, rozpłynie pośród ludów i narodów, i tak ziemia uratuje Niewiastę; Ps 18:16,17,(17,18), Ps 144:7. Schronienie Niewiasty nadal pozostaje suche i odległe od środowisk przesiąkniętych duchem Smoka; Ps 69:14,15,(15,16). Jahwe ochrania swoich proroków, dba o nich; Ps 105:15, 1 Kron 16:22, i pomści swych proroków; 2 Król 9:7.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Smok rozgorzał wielkim gniewem na Niewiastę że nie udało się jemu zapobiec narodzinom dziecka i że nie może skrzywdzić Niewiasty; Obj 12:17, „I rozgniewał się Smok na Niewiastę, i odszedł, by rozpocząć walkę z resztą jej potomstwa, z tymi, co strzegą przykazań Bożych i mają świadectwo Jezusa.” Niewiasta przebywa na pustyni gdzie karmi i poi ją Bóg, gdzie dochodzi do niej Boże objawienie; Obj 10:11, które może przesłać pozostałym ze swego potomstwa, którzy przestrzegają przykazań Bożych i zajmują się świadczeniem o Jezusie; Dzie 1:8, Obj 1:9. Ale do których Smok ma jeszcze przystęp, bo jeszcze nie przyszli do Domu Bożego i są jeszcze na świecie, na zewnątrz świątyni; Obj 7:9,14,15. Słowa, „i rozgniewał się Smok na Niewiastę,” oznaczają, zorganizowany system bestii który przejawi ducha prześladowczego; 1 Król 19:2-4. Smok będzie pobudzał bestię do organizowania prześladowań, aby ta dręczyła i tyranizowała sług Bożych; Mat 24:9,14, Obj 13:5-7. Słowa, „mają świadectwo Jezusa,” oznaczają, że to ludzie którzy ustami swymi wyznają wiarę w Pana Jezusa jako odkupiciela świata; 1 Jan 5:10-12, 2 Tym 1:8, 1 Kor 2:1, mimo że są jeszcze w różnych innych wyznaniach i trzeba ich dopiero pozbierać; Iza 60:5,11, Obj 21:25. Smok będzie toczył walkę z tą resztą potomstwa Niewiasty dopóki nie skończy się jego czas, będzie stosował zakazy i nakazy, będzie wtrącał do więzienia i stosował wszelkie szykany; Dan 7:25,26, Dan 11:36, Obj 2:10. Reszta jej potomstwa oznacza, że Niewiasta będzie rodzić więcej dzieci, wszyscy którzy są posłuszni Bogu zostaną urodzeni jako Dzieci Boga; 1 Jan 5:2, Obj 14:12. Szczęśliwy naród którego Jahwe wybrał sobie na dziedzictwo; Ps 33:12. Dzieci Boga Żywego rodzić się będą przez cały okres Millenium; 1 Jan 3:1,2, „Patrzcie, jaką miłość okazał nam Ojciec, że zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi i nimi jesteśmy. Dlatego świat nas nie zna, że jego nie poznał. (2) Umiłowani, teraz dziećmi Bożymi jesteśmy, ale jeszcze się nie objawiło, czym będziemy. Lecz wiemy, że gdy się objawi, będziemy do niego podobni, gdyż ujrzymy go takim, jakim jest.”